Scoobie Doobie

Ik wil al heel lang iets voor mijn zonen maken, maar steeds komen er andere projecten tussen.
Er zijn zelfs wilde plannen om hen te voorzien van een hele broekgarderobe, patroon is reeds overgetekend, stoffen zijn aangekocht en uitgewassen, maar steeds stel ik het uit.

Ik ging op zoek naar een iets minder ambitieus project en met de winter voor de deur leek een scoobie (zo een ding met muts en sjaal in één) makkelijk te realiseren... dacht ik...
Ik moest zelf niet te surfen naar een patroon, want ik kreeg een mail met drie soorten scoobies in mijn inbox van een lieverdje.

Ik ging aan de slag met deze handleiding, ging op zoek naar stoffen bij Chien Vert in Brussel (en verdwaalde omdat er één of andere Europese top was). Mijn stofkeuze viel op een bruine fleece (warm!) en oranje tricot (rekt mee als er wat hard wordt geduwd en getrokken op de speelplaats).
Jaja, u leest het goed, ik ging mijn tricotangst te lijf gaan, want zo een makkelijk project leende zich hier perfect voor. Oooh boy, dat was even totaal fout ingeschat!!

Ik was voorbereid op veel gevloek bij het naaien, maar absoluut niet bij het overtekenen en knippen van het patroon. Ik heb geen idee of dat bij iedereen zo is, maar mijn tricot krulde helemaal op tot een klein lang worstje. Ik heb een heus gevecht geleverd om de 3 patroondelen over te tekenen, uit te knippen en nadien vast te spelden. Het project dat ik in een uurtje dacht te klaren, duurde anderhalf uur om enkel maar mijn stoffen naaiklaar te hebben.

Het patroon schrijft voor om eerst een muts in tricot te maken, daarna in fleece en dan deze aan elkaar vast te naaien. Het stuk waar ik het meest voor vreesde was deze eerste stap: tricot versus tricot. De gebruiksaanwijzigingen van mijn naaimachine werden bovengehaald om mijn stretchsteek op mijn machine te zoeken, de stretchnaald werd vast gevezen. En de binnenmuts werd een feit, tricot versus Kir 1-1.
Ook de fleece buitenmuts was a piece of cake. Het tweede vloekmoment kwam er toen ik de twee mutsen aan elkaar moest bevestigen. De tricot trekte en bubbelde langs alle kanten en hoewel mijn twee mutsen even groot waren, had ik op het einde zeker 20 cm tricot over. Arrrgh!!

Nog vlug de sjaal aan de muts bevestigen (met weeral 20 cm tricot overschot) en klaar was de scoobie. Maar het ding trekt op niets, muts te groot voor het zoontje, de sjaal te kort voor mijzelf en het ding heeft de neiging om in een spiraal te gaan hangen.



Iemand raad?

Ik ga niet naar het Leuvens stiksel en ik baal ...

... omdat ik nu het grotere lokaal niet kan zien
... omdat ik graag van dichtbij eens wou zien, hoe deze zakjes gemaakt worden
... omdat ik dan misschien voor de eerste keer een rits zou stikken
... omdat ik graag aan carpooling doe en mijn maatje nu met de fiets moet komen
... omdat ik graag de mensen wil ontmoeten die er verleden keer niet bij konden zijn
... omdat ik graag de mensen die ik verleden keer ontmoeten  beter wil leren kennen
... omdat ik iedereen persoonlijk wou overtuigen dat we twee keer per maand samen moeten komen (bijvoorbeeld de derde donderdag van de maand?)
... omdat opendeurdagen van het werk op de eerste dinsdag van de maand belachelijk zijn
... omdat ik wil ontdekken of freezerpapier meer kan dan verpakkingspapier van kopieerpapier
... omdat ik deze keer mijn verlengkabel wel had gevonden

Geef toe: ik had al veel redenen om te balen en toen zag ik deze post. En wat de overtreffende trap van balen ook mag wezen, ik bevind mij alvast in dat stadium.
Ubberballing, opperbaaldadigheid, baaldom, bisdom, ... ik baal!

f***ing bandwerk

Eergisteren en gisteren was ik nog helemaal in de wolken over het bandwerk, want kijk daar rolden 6 kopjes van de band.

Dat was leuk en dat ging vlot. In mijn enthousiasme beloofde ik zelf een tutorial en zat ik vlijtig fotos van elke stap te trekken.
Maar vandaag  ben ik moe, loopt alles mis en baal ik. Ik moet verder werken aan de lijfjes en ontdekte dat er nog witte lappen moeten aan de mouwen, dus dat is lostornen.
En ik pieker over die handleiding, want wie gaat nu in godsnaam in mei een pinguinpak maken uit fleece? Ik ben te moe en te lui om vanalles een foto te nemen.
Ik voel de moeheid van twee avonden tot 11 uur naaien in heel mijn gestel en heb moeite om mij te concentreren. Dus maak ik fouten: mouwen worden er achterstevoren ingezet, naden staan plots aan de goede kant van de stof en prik mijzelf honderd keer in mijn vingers.
Maar ik maakte een belofte aan de juf dat ik de pakjes morgen zou meegeven en beloftes breken aan juffen dat doen we niet graag. Want dat is wel dé juf, hé.
Dus sukkel ik nog een beetje verder en steek ik stokjes onder mijn oogleden om deze open te houden...
...of zou ik nu gaan slapen en morgen extra vroeg opstaan?

Gsmzakje op Chinese wijze

De aandachtige lezer heeft het waarschijnlijk reeds gezien: op mijn to-do-lijstje staat al een hele tijd het gsm-zakje voor S bovenaan.
S is één van mijn vele leuke collega's en had een gsm-zakje in een mooi chinees stofje dat stilaan aan vervanging toe was.



Met plezier stelde ik voor haar van een nieuw te zakje te voorzien, want moeilijk kon dat toch niet zijn (dacht ik toen). Ik kon haar huidig zakje gewoon namaken en naaide reeds met succes een soortgelijk zakje.

Vol goede moed begon ik eraan en beloofde zelf een paspelboordje te voorzien. Het stofje werd gekozen: een prachtig blauw chinees stofje dat ik op het stoffenspektakel vond. Ik durfde nog niet direct mijn schaar in deze lap te zetten, want ik diende eerst te testen hoe zo een paspelboord best wordt vastgezet. Mama Polkadot moet mijn angst geroken hebben, want ze postte diezelfde dag deze handige tutorial. Merci!
Een proefexemplaar werd gemaakt van een oud uitgerafeld stuk stof en ik was best tevreden.


De afmetingen klopte nog niet,maar dat zou ik wel aanpassen op het echte zakje.
Door jullie reacties op een vorig blogpost wist ik dat ik best zou zigzaggen. Ik nam het zekere voor het onzekere en streek ook een laagje vlieseline op de achterkant van het chinees stofje.

En toen...ging ik volledig de mist in. In een ver verleden studeerde ik nog Wiskunde-Wetenschappen, maar nu faalde ik totaal in dit "eenvoudig" rekenwerk.
Ik maakte in volgorde: een te laag, te smal en te breed zakje.


Maar ik gaf niet op en de vierde versie was de goede!

Maar wat doet die Kir nu met al die andere Chinese zakjes? Eentje (het smalle zonder koordjes) gaf ik reeds aan collega B. Ik heb er ongelooflijk plezier van om die twee madammen met mijn zakjes te zien. Iedere keer voel ik een beetje trots opborrelen als de gsm's worden bovengehaald.
En de andere twee zakjes, die geef ik gewoon weg aan u, trouwe of nieuwe lezer, want ook elke reactie of aanmelding als volger op deze blog geeft mij een super gevoel.
Dus post in de commentaren een leuke naam voor ons nieuw Leuvens naaiclubje en wie weet komt het zakje wel jou richting uit?

Gedverdomse Biais

Toen mijn nichtje bijna vier maand werd, kroop ik achter mijn naaimachine en maakte haar extra grote slabbetjes zodat ze de eerste groentepapjes proper zou overleven.
Stofjes werden gekozen en geknipt, biais er rond en hop de envelop naar Ierland verstuurd. Dat verliep allemaal zeer vlot en de eerste keer biais zat erop, ik snapte toen niet dat iedereen zo vloekt op biais.


Maaaar toen meldde mijn zus dat de biaisranden na een wasbeurt begon te lossen en daar ging mijn geslaagd project. Slabbetjes werden terug in België afgeleverd en dit weekend begon het herstelwerk.
En, aargh, ik haat herstelwerk, maar toch begonnen we eraan: veel getorn en dan eerst de randjes zigzaggen en dan het biaske er terug op.



Maar nu vraag ik aan u, meer-ervaren naaisters, was dit gewoon pech, een typische beginnersfout of zigzaggen jullie steeds eerst?