Lieve Mo-mo

Deze dag begon ronduit slecht met de zin: "Mama, mama, mama er ligt een kat op straat en hij beweegt niet meer". Eén seconde later was ik uit mijn bed gesprongen en stond naast mijn oudste bengel uit zijn slaapkamerraam te kijken naar onze Mo-mo die volledig levensloos in de goot lag.
Twee seconden later stond held op straat om te kijken of we hem nog konden redden, maar helaas ...

Veel te vroeg nemen we afscheid van de liefste kater van de hele wereld.

Hij was nog maar 4 maanden bij ons, maar maakte al volledig deel uit van het gezin:  elke ochtend voerden de jongens hele gesprekken met deze vierpooter en maakte ze er kampen, bedjes en zelf speelgoedjes voor.
 
En 's avonds als dat jong geweld in bed lag, kroop Mo-mo op mijn schoot en probeerde zelf op het toetsenbord van de laptop te kruipen om toch zo dicht mogelijk bij mij te zijn. Of hij fleemde zich een weg naar het yoghurtje dat Held naast mij in de zetel aan het eten was.
Ik zie hem nog liggen op de stoel naast mij gisteren terwijl ik bandwerk aan het naaien was voor het schoolfeest van de jongens...

En nu gaat dat gemis de volgende dagen heel hard toeslaan, want dat weten we uit ervaring. Iets meer als een jaar geleden moesten we ook al een schat van een hond afgeven. Dat was afzien, want die was 8 jaar onze beste vriend geweest, maakten twee verhuizen mee, stond op de geboortekaartjes van de kinderen en week nooit van onze zijde.
Vanavond houden we speciaal voor de kinderen een kleine ceremonie, in de hoop dat ze het een beetje kunnen vatten. Ze maakten beiden al een aantal tekeningen om op zijn grafje te leggen (Mo-mo als beste muizenvanger te wereld, Mo-mo in zijn kampje, Mo-mo bij de regenboog, enz..)

Mo-mo, we missen je nu al...