Opgeruimd staat netjes

Ik besef dat ik al lang niet heb geblogd, maar dat het al meer dan een maand geleden is, is ronduit schandalig.

Er werd geproduceerd aan de lopende band, maar ik vond het niet de moeite om mijn maaksels hier te tonen. Het was schoon gerief, maar er zat niets vernieuwend bij. Kleurpotlodenrollen in alle kleuren van de regenboog, speldjes met hopen, haarbanden van restjes stof, enz...

Het project dat ik u wel graag toon, heeft helemaal niets met stof, spelden of een naaimachine te maken. Er kwamen hamers, nagels en vijsmachines bij kijken.
Ik was al maanden jaloers op de gaarrekken van deze mevrouw en deze juffrouw. En nu ik eindelijk een deftige werkplek heb, besloot ik die jaloersheid aan te pakken en zelf iets te knutselen.
Dus werd dit:

omgetoverd tot dit:

Ik zou heel graag foto's getrokken hebben van "mijne bak" op mijn bureautje, maar held besloot dat het tijd was voor de volgende fase in de verbouwingen: "de verffase". Mijn naaiplek werd zonder boe of baah buiten gebonjourd en staat braaf in de veranda tussen de zetels, de tafels en het kinderspeelgoed te wachten tot de living een nieuw kleurtje heeft (is wit een kleur?).

Tot slot: vanavond begin ik aan de proefversie van dit project: ik ga eerst een heel eenvoudig boekje maken met felle stoffen met verschillende structuren en eens zien hoe de oma in kwestie reageert. Ik ben even benieuwd als u hoe dit project gaat evolueren.
Voor de nieuwsgierigen onder u: de bon is al volledig opgesoupeerd en ik ben in blije verwachting van een hoop prachtige stoffen! Merci Vermiljoen!

Glunder glunder glunder

Weet u nog dat ik ooit blogde over mijn werkplek?
Toen had ik nog een plaats aan de grote eettafel, maar in mei begonnen we aan de renovatie van onze living en vanaf dan was ik een beetje op de dool. Sindsdien vond je mij meestal aan onze picknicktafel op ons terras met al mijn naaigerief, vaak tot 's nachts de muggen mij naar binnen jaagden.
Of bij slecht weer aan de keukentafel. De keukentafel is zo'n toogmodel, ik geraakte niet met mijn voeten aan de grond om het gaspedaal te bedienen, dus er werd hier vaak al staand gestikt of met het gaspedaal op een verhoog.

Maar aan al het heen en weer verhuis kwam verleden week een einde: ik trakteerde mijzelf voor mijn verjaardag op een eigen naaiplekje.

Lang leve Ikea (en ik)! Allemaal nog heel voorlopig, want heel de inrichting van de living moeten we herbekijken, maar ik ben er zo blij mee! Mijn eigen naaiplek!
(en het leuke is dat het allemaal multifunctioneel is, bij een feestje in de tuin, kunnen we gewoon het tafelblad gebruiken voor de drankjes op uit te stallen, het kastje en de schuiven kunnen ook apart gebruikt worden in het toekomstig plan, enz....)

Pimp Piet Huysentruyt

Tijdens de grote schoonmaak ging ik grondig te werk.
Ik koos ervoor om alles een nieuwe plaats te geven en sorteerde knopen, biais, lintjes, paspelband, knutselmateriaal, ... in doosjes.
En daar kwam Piet op de proppen. Ik kreeg van collega B dit blikken doosje.

Ik trok naar Hexagoon voor handgeschept papier, boekbinderlijm en natuurlijk de deskundige uitleg hoe ik best te werk ga. En dit was het resultaat.

Echt een leuk project en ik kijk al uit naar het volgend blikje Piet om te pimpen.
Moest u ook de hand kunnen leggen op een blikje Piet, geef ik u graag de afmetingen mee. Voor het deksel snij je best een strook van 9,6 x 9,6 cm en voor het blik: 32,2 x 5,8 cm.
En dan krijg alles een plaats.


Knoopjes:

Lintjes:

Biaisband (zelfgemaakt en zelfgekocht):

Paspelband en tassenband:

Stempels, textielinktkussen en -verf:

Opgeruimd staat netjes!

De beste reden voor een grote schoonmaak

Zaterdag werd ten huize Kir een grote schoonmaak gehouden: mijn naaihoekje lag er schandalig bij.


Want geef nu toe: een splinternieuwe bernina moet toch staan pronken op een kraaknette tafel.


Mijn eerste naaiproject maakte ik op mijn mama haar bernina en dat ging makkelijk en vlot.
Ik keek rond op internet en zag dat een bernina niet echt goedkoop was dus nam ik me voor om te sparen. Toen ik tijdens het boodschappen doen opeens een singer naaimachine bij de koopjes van die week zag staan, besliste ik ter plekke die mee naar huis te nemen. Ik was ervan overtuigd dat ik mijn slag geslagen had...maar na een aantal projecten op de singer en veel gevloek, besefte ik dat ik te impulsief had gehandeld. Die singer doet wel wat hij moet doen, maar het voelde niet zo vlot en makkelijk als op mijn mama's Bernina.
Toen mijn mama belde dat ze een toonzaalmodel (of moet ik vitrinemodel zeggen?) wist staan aan 40% korting in de Bernina winkel in Kessel-Lo, was de beslissing snel genomen.
En hij staat vanaf dit weekend te blinken in mijn woonkamer (en trots dat ik ben).