Jarige zoon hartje Tante Hilde

Gisteren was ik nog benieuwd hoe hij zou reageren, vandaag kan ik volmondig bevestigen dat hij helemaal weg is van zijn eerste (en waarschijnlijk enige) pop.

(foto gekopieerd van tante Hilde)

Tante Hilde voorzag Sennepop (tja, jongens en namen kiezen) reeds van een pyjama:

en ondergoed:

Maar een pop van een superheld, moet toch ook een superheldencape hebben?

En geef nu toe dat T-shirt dat Tante Hilde maakte is toch gewoon de max? Een kleuterversie zou toch geweldig zijn, niet? Dus deden we een experiment met flockfolie en het experiment werd een succes!

Mijn mama deed ook een duit in de zak en maakte voor de pop en het jarig varken elk een broekje.

Geef toe die Sennepop heeft toch al een garderobe om jaloers op te zijn. Al deze kleren hangen in een zak aan zoon zijn bed en het plan is nu om elke avond ook zoon zijn kleren in deze zak klaar te leggen. Duimen jullie mee dat hij nu elke ochtend een half uurtje zoet is met zijn pop (en natuurlijk ook zichzelf) aan te kleden?
En Tante Hilde noteer je mijn bestelling alvast voor binnen twee jaar als mijn jongste vijf wordt?

Hip Hip Hoera (bis)

Vandaag werd onze oudste zoon vijf jaar (juni is hier een drukke verjaarmaand) en geef nu toe: als je vijf wordt, krijg je toch je eerste echte feestje!
En het werd een superheldenfeest. Ik vond deze tutorial en maakte (met hulp van mijn mama) zeven superhelden capes.

Ik appliceerde op elke cape de beginletter van hun naam en was supertrots op het resultaat.

`

 

Een uur voordat de vriendjes kwamen begon ik pas aan zijn kroon te naaien en het werd dus een raprap project. Dit was het oorspronkelijke plan, maar het werd er slechts een flauw afkooksel van.

Toen het tijd was om naar huis te gaan, hadden we voor iedereen nog een kleine attentie en zo trokken vijf superhelden gelukkig naar huis.

  

En morgen wordt er terug gefeest en dan krijgt hij een echte Tante Hilde pop. Ik ben alvast benieuwd hoe hij gaat reageren!

Hip Hip Hoera

Verleden week maandag werd mijn jongste drie jaar. En dat werd natuurlijk gevierd!

Ik had mij vanalles voorgenomen om te maken, maar het is enkel bij een zelfgemaakte kroon gebleven.

Heel gemakkelijk te maken, volgens deze tutorial, ik zette er zijn beginletter op en niet zijn leeftijd in de hoop dat de kroon nog vele jaren zal meegaan. Ik gebruikte extra dikke vilt van de banier en hoefde dus geen vlieseline tussen de twee lagen te voorzien.

En hij was blij en trots met zijn kroon.  Hij zei dat dan wel niet in woorden, maar als een driejarige zijn kroon de hele dag (in het zwembadje, de zandbak, de auto, op restaurant) blijft opzetten, spreekt dat toch voor zich!

Hij verjaart één dagje eerder als de dochter van vrienden van ons, dus werd er een feest gehouden voor beide kleuters. 

Voor de jarige Sam maakte ik ter aanvulling op haar andere cadeautjes kleurrijke speldjes.

Ik maakte ze volgens deze handleiding en kocht de speldjes in deze webshop.

En dan ga ik nu vlug verder naaien aan de kroon en cadeautjes voor de oudste zoon. Twee junikindjes maakt deze maand wel lekker druk.

Kir gaat fluo

Ik ben in de school van mijn jongens lid van de ouderkring en probeer de andere ouders te engageren om onze schoolomgeving een beetje veiliger te maken. We richtten daarom met de ouderkring een octopuswerkgroep op.

Een aantal weken geleden was het op onze school verkeersweek en organiseren we met de octopuswerkgroep een strapweek (stap en trap veilig naar school). We deden een oproep bij de ouders wie mee veilig een rij naar school wou begeleiden en gelukkig vonden we enkele vrijwilligers.
Aangezien het een volledig nieuw project is, wou ik de vrijwillige ouders bedanken voor hun inzet, dus ging ik op zoek naar een leuk bedankcadeautje.
Ik dacht al aan een bloempje (saaaaai), een zelfgemaakte sleutelhanger in de vorm van een schoen (origineler) en opeens moest ik aan Riet haar Flower Power award denken, die ze aan Meisjesmama schonk. Lang leve fluo!

(foto gekopieerd van levenmetliv.be)

Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en mailde naar Riet.
En wauw, blogland (of alvast Riet) is geweldig: ik kreeg onmiddellijk reactie, kwam te weten waar ik fluowol kan kopen in Leuven (Wolwinkeltje) en mocht zelf haar handig molentje lenen om te punniken.
Er werd afgesproken om de overdracht te laten gebeuren tijdens onze middagpauzes (ik kwam een beetje te laat, shame on me)  en ik vond het oprecht jammer dat mijn middagpauze zo kort was. Daim, das een toffe madam en door haar blog te lezen, had ik direct al een bekend gevoel toen ik haar ontmoette. Dus mevrouw met de twee verschillende ogen, kom maar snel eens naar het Leuvens Stiksel zodat we kunnen bijpraten.

Ik begon te punikken (handig met dat molentje)en kreeg opeens het idee om mijn bloem te veranderen in een octopus. Ik maakte een proefmodel en vloekte heel hard, want het liep iets minder vlot als verwacht.

Maar ik geef niet zo makkelijk op en paste het geheel een beetje aan. Ik maakte het lijfje groter zodat het keren iets vlotter ging en kwam na nog meer gevloek op dit resultaat:

Op zich geen slecht resultaat, maar het viel een beetje groot uit en ik zag het niet echt zitten om er 12 van  te maken. En als ik heel eerlijk was, besefte ik dat niemand zo een giga-fluo octopus zou gebruiken. Het zou waarschijnlijk ergens in een hoekje verdwalen en daar had ik al dat bloed, zweet en tranen niet voor over.
Dus begon ik terug van nul en dacht na over een snel te realiseren project waar ik fluowol en punnikenmolen in kon gebruiken. Gelukkig had ik al snel een eureka-gevoel. Ik liet mij inspireren door de positieve spiraal:

 
... en knutselde deze kaartjes in elkaar.

En aan de binnenkant zette ik een bedanktekstje.

Van  bloem, over octopus naar spiraal: de mysteries van een creatief brein.

Pinguinpakjes

Ik slaagde in de opzet om 7 pinguinkopjes en lijfjes af te krijgen.

De juf van mijn grote bengel kwam op het idee om haar 21 kleuters een pinguin dansje te laten doen voor het schoolfeest. Ze klopte bij mij aan, want mijn oudste had dit jaar carnaval gevierd  in een zelfgemaakt pinguinpak (gemaakt door mijn mama met een burda patroontje).

Aan de hand van zoons pinguinpakje, maakte de mama van de juf (lang leve naaiende mama's) een eenvoudige versie. En deze versie moest dus 20 keer nagemaakt worden, als ijverige mama gaf ik mij op om 1/3 van het werk op mij te nemen en deed ik dus een aantal avonden bandwerk.
Ik had wel het geluk dat ik alle stukken stof reeds geknipt kreeg (zou de juf mijn blog lezen en weten dat ik daar een hekel aan heb?).

En die oudste zoon van mij die deed het geweldig op het podium! En zoals jullie reeds voorspelde zat deze mama te blinken van trots in het publiek. En kan er nog altijd niet van over dat ik iets maakte met mouwen, dat klinkt al bijna als een kledingstuk!