... kocht in totaal 14,75 meter aan prachtige stoffen,
... vloekte op de site van de MIVB,
... at heerlijk in de Walvis,
... kocht 7 rolletjes garen assorti met de stofjes,
... genoot van het gezelschap,
... maakte de meest volledige routebeschrijving ever, die ik hopelijk in de toekomst nog kan gebruiken,
... kocht 8 ritsen, waarvan 2 blinde,
... leerde Brussel weer een beetje beter kennen,
... zag de perfecte handtas: leuke kleuren en mooie vorm,
... vraag mij af of ik al die stofjes best een nacht laat weken in koud water,
... hou van de actie 1m kopen, 1m gratis, zeker als ik kandidaten vind om samen te kopen
... kocht als enigste iets op de markt in Schaarbeek namelijk 10 speldjes voor 1 euro,
... deed een spurtje in het station van Leuven en haalde op de valreep mijn aansluiting,
... hoop in december nog eens op stap te gaan,
vrijdag 30 juli 2010
dinsdag 27 juli 2010
Uitdaging
Collega S. daagde mij uit om van dit prachtig geboortekaartje een kraampakket op maat te maken.
Geen gemakkelijke opdracht moet ik zeggen, want bij vorige kraamcadeautjes had ik het geluk dat er een speels figuurtje op het geboortekaartje stond. Gelukkig slaagde ik volgens S. met glans in de opdracht.
Eigenlijk moet ik vanaf nu ex-collega S. zeggen, want ze besloot andere uitdagingen op te zoeken. Dus ging ik aan de slag en maakte een passende afscheidscadeautje. Ik ontvreemde haar agenda terwijl zij even niet op haar bureau was, mat vlug vlug de afmetingen en ging 's avonds aan de slag om een passende hoes te maken.
Hopelijk denkt ze bij het zien van haar agenda nog eens aan mij en pakt ze snel haar gsm op nog eens af te spreken en bij te praten.
Eigenlijk moet ik vanaf nu ex-collega S. zeggen, want ze besloot andere uitdagingen op te zoeken. Dus ging ik aan de slag en maakte een passende afscheidscadeautje. Ik ontvreemde haar agenda terwijl zij even niet op haar bureau was, mat vlug vlug de afmetingen en ging 's avonds aan de slag om een passende hoes te maken.
Hopelijk denkt ze bij het zien van haar agenda nog eens aan mij en pakt ze snel haar gsm op nog eens af te spreken en bij te praten.
maandag 26 juli 2010
Plagiaat!
Voor een swap cadeautje haalde ik mijn flockgerief uit (hierover later meer) en nu alles toch uitgestald stond, maakte ik ook voor de zoon iets.
Ik ging op zoek naar een leuke prent, want tekenen dat is niet mijn talent. Gelukkig wel van haar.
En kijk nu eens met welk prachtig T-shirt mijn jongste (bijnaam: Lolifant) morgen mag rondlopen:
Hopelijk wordt ik nu niet aangeklaagd voor plagiaat! Ze stelde deze tekening open voor de blokkende medemens of voor een kleurende kleuter, ik paste het een beetje ruimer toe.
Ik ging op zoek naar een leuke prent, want tekenen dat is niet mijn talent. Gelukkig wel van haar.
En kijk nu eens met welk prachtig T-shirt mijn jongste (bijnaam: Lolifant) morgen mag rondlopen:
maandag 19 juli 2010
Me happy!
Ik zag deze en werd verliefd. Ik heb groot ontzag voor breisels en haaksels, ik bak daar namelijk niets van. Gelukkig Vicarno's mama wel, want ze stelde een swapje voor. Vandaag vond ik deze in de brievenbus.
En ik heb ze sindsdien niet meer uitgedaan!
Hopelijk is zij volgende week even blij met mijn deel van de ruil.
En ik heb ze sindsdien niet meer uitgedaan!
Hopelijk is zij volgende week even blij met mijn deel van de ruil.
vrijdag 16 juli 2010
Schriftjes en schrijfsels
Mijn zus vroeg om voor haar beste vriendin iets te maken. De vriendin is een zelfstandige vroedvrouw in Ierland en geeft pre-, postnatale- en yogalessen. Dus dacht mijn zus dat een gepimpt schriftje voor haar aanwezigheden of boekhouding in te noteren wel leuk zou zijn.
Deze tutorial werd gebruikt en goedgekeurd. De roze elastiek kleurde ik met hulp van textielverf, een trukje dat ik ooit bij Madame Zsazsa las.
De naam van haar bedrijfje werd er op gestempeld en ik toverde ook nog vlug een kleinere versie voor persoonlijk gebruik van onder mijn naaimachine.
De stoffen haalde ik bij Tafelzeil:gecoat tafellinnen, makkelijk afwasbaar met een sponsje. De schriftjes zijn standaard schriftjes (ik denk van Clairefontaine), als ze alle bladzijden heeft vol geschreven, kan ze de cover gewoon over een nieuw schrift schuiven. Handig!
Ik heb wel een voorliefde voor het maken van schriftjes: in de winter maakte ik er ook al een aantal:
En elk schriftje had een bijpassende boekenlegger:
1. hoekboekenlegger 2. muisboekenlegger 3. uilboekenlegger
Vriendin L was in de wolken en bestelde er twee voor een verjaardag.
En voor de swap met Moosmade, maakte ik er ook nog eentje.
Valt het op dat ik in de winter nog niet zo een grote stofvoorraad had?
Deze tutorial werd gebruikt en goedgekeurd. De roze elastiek kleurde ik met hulp van textielverf, een trukje dat ik ooit bij Madame Zsazsa las.
De naam van haar bedrijfje werd er op gestempeld en ik toverde ook nog vlug een kleinere versie voor persoonlijk gebruik van onder mijn naaimachine.
De stoffen haalde ik bij Tafelzeil:gecoat tafellinnen, makkelijk afwasbaar met een sponsje. De schriftjes zijn standaard schriftjes (ik denk van Clairefontaine), als ze alle bladzijden heeft vol geschreven, kan ze de cover gewoon over een nieuw schrift schuiven. Handig!
Ik heb wel een voorliefde voor het maken van schriftjes: in de winter maakte ik er ook al een aantal:
voor vriendin L en haar dochters C en B
En elk schriftje had een bijpassende boekenlegger:
Vriendin L was in de wolken en bestelde er twee voor een verjaardag.
En voor de swap met Moosmade, maakte ik er ook nog eentje.
Valt het op dat ik in de winter nog niet zo een grote stofvoorraad had?
donderdag 15 juli 2010
Tiener Messenger bag
Ik ben mijn to-do-lijstje in de linkerbalk aan het updaten en merk dat ik nog niet geblogd had over een tas die ik maakte voor B.
B. is de dochter van een vriendin en ze deed dit jaar haar plechtige communie. Dus kroop ik achter mijn naaimachine en maakte een tas voor deze lieve tiener.
Ik zocht in dé lijst een leuke tas en besloot aan de slag te gaan met dit patroon.
Ik had net mijn chimaytas gemaakt en begon vol goede moed. Dat klusje ging ik snel klaren!
Maar ik geraakte halverwege de tas het spoor bijster: ik wist niet meer wat binnen- of buitenkant was in de tutorial, ik knipte mijn hoeken (voor diepte te creëren) fout af en ben dan maar beginnen te freewheelen.
U leest het goed, Kir ging volledig freestyle.
Ik lees vaak op jullie blogs dat jullie patronen aanpassen alsof het niets is en nu kan ik dat dus ook zeggen. Dat het allemaal per ongeluk gebeurde of om fouten te verdoezelen, vergeten we vlug even.
B. is de dochter van een vriendin en ze deed dit jaar haar plechtige communie. Dus kroop ik achter mijn naaimachine en maakte een tas voor deze lieve tiener.
Ik had net mijn chimaytas gemaakt en begon vol goede moed. Dat klusje ging ik snel klaren!
Maar ik geraakte halverwege de tas het spoor bijster: ik wist niet meer wat binnen- of buitenkant was in de tutorial, ik knipte mijn hoeken (voor diepte te creëren) fout af en ben dan maar beginnen te freewheelen.
U leest het goed, Kir ging volledig freestyle.
Ik lees vaak op jullie blogs dat jullie patronen aanpassen alsof het niets is en nu kan ik dat dus ook zeggen. Dat het allemaal per ongeluk gebeurde of om fouten te verdoezelen, vergeten we vlug even.
woensdag 14 juli 2010
Hoe het ooit begon ...
Ik kreeg een stokje van mijn slaafje, zij wou graag weten waar ik de naaimicrobe haalde, maar eigenlijk is dat helemaal geen boeiend verhaal. Ik heb geen Bom van tig jaar die mij inspireerde, ik was geen brave puber en ik verkocht ook nog geen spulletjes in een hip winkeltje in Leuven.
Maar het begon net als bij haar door de wondere wereld van het internet. 9 jaar geleden surfte ik tijdens de middagpauzes met een (ondertussen ex-)collega regelmatig op Amerikaanse sites (blogs bestonden toen nog niet) waar patchworksters hun dekentjes en patronen deelde met de rest van de wereld.
Allemaal zeer mooi, maar niet aan mij besteed, want toen had ik nog een helse schrik van een naaimachine. (ik had ook nog geen rijbewijs, want was er van overtuigd dat ik die handelingen met voeten en handen nooit onder de knie zou krijgen)
Dus dokterde ik samen met de collega een systeem uit dat we met de hand konden patchworken. Het was iets met karton, pritt en net als met de speldjes vond je mij elke middagpauze met mijn naaiwerk in mijn hand. Zeer veel middagpauzes later was mijn eerste deken een feit.
Dat dit deken eigenlijk gemaakt werd om cadeau te geven, las u reeds hier, maar daar is het dus nooit geraakt. Het ligt al al die jaren in onze living te pronken.
Vervolgens maakte ik er nog één met allemaal restjes van kledingstukken en staaltjes van een stockverkoop ergens in Haasrode.
En toen bekoelde de liefde voor stof even, maar gelukkig laaide hij weer helemaal op in november, weeral na het lezen van verschillende, fantastische, inspirerende blogs.
Tussendoor hield ik mij wel zoet met borduren, maar dat is dan weer een ander verhaal.
En net als Lila droom ik ervan om echt te verkopen, misschien moeten we met zen allen een Leuvens stiksel webwinkeltje beginnen? Ik heb alvast een hele voorraad aan speldjes die ik in de verkoop kan gooien!
Ik geef dit stokje graag door aan Ilse (die stiekem aan een blog aan het werken is, betrapt!), aan Moosmade (omdat het daar al veel te lang stil is) en aan Tante Hilde (onze poppenheldin!)
Maar het begon net als bij haar door de wondere wereld van het internet. 9 jaar geleden surfte ik tijdens de middagpauzes met een (ondertussen ex-)collega regelmatig op Amerikaanse sites (blogs bestonden toen nog niet) waar patchworksters hun dekentjes en patronen deelde met de rest van de wereld.
Allemaal zeer mooi, maar niet aan mij besteed, want toen had ik nog een helse schrik van een naaimachine. (ik had ook nog geen rijbewijs, want was er van overtuigd dat ik die handelingen met voeten en handen nooit onder de knie zou krijgen)
Dus dokterde ik samen met de collega een systeem uit dat we met de hand konden patchworken. Het was iets met karton, pritt en net als met de speldjes vond je mij elke middagpauze met mijn naaiwerk in mijn hand. Zeer veel middagpauzes later was mijn eerste deken een feit.
(met dank aan de mama die de voor- en achterkant aan elkaar stikte)
Dat dit deken eigenlijk gemaakt werd om cadeau te geven, las u reeds hier, maar daar is het dus nooit geraakt. Het ligt al al die jaren in onze living te pronken.
Vervolgens maakte ik er nog één met allemaal restjes van kledingstukken en staaltjes van een stockverkoop ergens in Haasrode.
En toen bekoelde de liefde voor stof even, maar gelukkig laaide hij weer helemaal op in november, weeral na het lezen van verschillende, fantastische, inspirerende blogs.
Tussendoor hield ik mij wel zoet met borduren, maar dat is dan weer een ander verhaal.
En net als Lila droom ik ervan om echt te verkopen, misschien moeten we met zen allen een Leuvens stiksel webwinkeltje beginnen? Ik heb alvast een hele voorraad aan speldjes die ik in de verkoop kan gooien!
Ik geef dit stokje graag door aan Ilse (die stiekem aan een blog aan het werken is, betrapt!), aan Moosmade (omdat het daar al veel te lang stil is) en aan Tante Hilde (onze poppenheldin!)
1. Schrijf een blogje over de start en loopbaan van jouw passie. Je kunt het hebben over: je eerste creatie - jouw (stik)machine(s) - enkele mijlpalen - jouw 'meesters' - je topstuk - je werkplekje - weetjes - tips - ...
2. Knip en plak dit stukje tekst met de afbeelding in jouw blogje.
3. Geef het stokje door aan drie of meer gepassioneerde mensen (laat een berichtje achter op hun blog).
4. Laat je bij het eerste berichtje over hoe het begon (http://naaiclub.blogspot.com/2010/07/hoe-het-begon.html) een wederwoordje achter met een link naar jouw verhaal.
maandag 12 juli 2010
Verslaafd aan ... speldjes
Dinsdag op het stiksel maakte ik één zielig geval. Eén speldje op vier uur tijd: schandalig!
De bedoeling was om mijn zakje met stofoverschotjes leeg te maken, maar aan het tempo dat ik dinsdag één speldje maakte, zou dat nooit lukken.
Maar toen bedacht ik mij: waarom geen speldjes maken op de bus, tijdens mijn middagpauze of gewoon onder uitgezakt voor de televisie.
En kijk zes dagen later heb ik opeens al 15 speldjes, Jihaah!
Ik werd verliefd op de speldjes, toen ik ze bij haar als troostprijs zag verschijnen, de how-to vind je dan weer hier.
Maar nu kan ik dus niet meer stoppen, ik knipte mijn halve restjeszak al volgens het patroontje, zodat ik nooit op de bus zonder stofjes zou zitten.
(foto genomen door Eloleo)
De bedoeling was om mijn zakje met stofoverschotjes leeg te maken, maar aan het tempo dat ik dinsdag één speldje maakte, zou dat nooit lukken.
Maar toen bedacht ik mij: waarom geen speldjes maken op de bus, tijdens mijn middagpauze of gewoon onder uitgezakt voor de televisie.
En kijk zes dagen later heb ik opeens al 15 speldjes, Jihaah!
Ik werd verliefd op de speldjes, toen ik ze bij haar als troostprijs zag verschijnen, de how-to vind je dan weer hier.
Maar nu kan ik dus niet meer stoppen, ik knipte mijn halve restjeszak al volgens het patroontje, zodat ik nooit op de bus zonder stofjes zou zitten.
En het strafst van al: ik heb twee zonen!
woensdag 7 juli 2010
Kir viel in de prijzen
Madam Hert, begin je snel aan een jongenscollectie? Want ook al werden we hier gisteren reeds verwend met een origineel t-shirt, er is nog heel veel plaats in hun kleerkast! Dus smijt die winkel maar snel vol met veel originaliteit.
Lang leve Madam Hert!
Ik ging naar het Leuvens stiksel en ... (bis)
... ontmoette een bende toffe vrouwen
... kwam thuis met een T-shirt voor mijn jongste door haar ontworpen en gemaakt
... zag heel veel gemaakt worden rondom mij: tassen, rokjes, slaapzakken, een cozy car ding, kleedjes, ..
... maakte zelf één (één!) zielig speldje (en moest daar nog hulp bij vragen ook) en deed niets eens moeite om van dat ene zielig geval een foto te nemen
... ontmoette een toffe dorpsgenote en kreeg direct van haar dit boek in leen
.
... leerde dat mijn rolmesje gewoon bot is en dat ik dat ding dus nog een kans moet geven
... zag dat er ook gehaakt werd. Voorstel tot naamsverandering: het Leuvens haak- en stiksel :-)
... vond het leuk om de mensen waar ik al regelmatig mee mail eindelijk in real life te ontmoeten
... had veel te veel drank mee
... vind het een superleuk plan om met deze bende eens op uitstap te gaan
... kijk al uit naar de volgende keer! 3 augustus lijkt nog heel ver weg
... kwam thuis met een T-shirt voor mijn jongste door haar ontworpen en gemaakt
... zag heel veel gemaakt worden rondom mij: tassen, rokjes, slaapzakken, een cozy car ding, kleedjes, ..
... maakte zelf één (één!) zielig speldje (en moest daar nog hulp bij vragen ook) en deed niets eens moeite om van dat ene zielig geval een foto te nemen
... ontmoette een toffe dorpsgenote en kreeg direct van haar dit boek in leen
.
... leerde dat mijn rolmesje gewoon bot is en dat ik dat ding dus nog een kans moet geven
... zag dat er ook gehaakt werd. Voorstel tot naamsverandering: het Leuvens haak- en stiksel :-)
... vond het leuk om de mensen waar ik al regelmatig mee mail eindelijk in real life te ontmoeten
... had veel te veel drank mee
... vind het een superleuk plan om met deze bende eens op uitstap te gaan
... kijk al uit naar de volgende keer! 3 augustus lijkt nog heel ver weg
maandag 5 juli 2010
stilte
T is hier stil, hé. Ik weet het.
Nochtans genoeg dingen om over te schrijven: ik kreeg een cadeautje, ik won een cadeautje en ik maakte veel cadeautjes.
En toch blijft het hier stil: het schrijven gaat mij niet zo goed af, ik vind de juiste toon niet. Ik wil humor, stijl en vlotte leesbaarheid, maar ik eindig steeds halverwege mijn berichten om ze dan in de prullenmand te smijten.
Ik heb al overwogen om gewoon te gaan flickeren of van picasa te doen, maar ook daar ga ik mijn ding niet vinden, denk ik. Foto's nemen, draait vaak uit op een ramp: te licht, te donker, te saai,...
Ze lijden aan dezelfde ziekte als mijn schrijfsels.
Maar ik heb mij voorgenomen om deze week nog eens een poging te doen, want zo langer ik niet schrijf, hoe groter de drempel wordt. Dus begin ik vanavond rustig en eenvoudig met het cadeautje dat ik kocht, om dan morgen te tonen wat ik won, te passeren bij wat ik maakte om dan te eindigen bij wat ik kreeg. Of zoiets.
Het gekochte dus. Dat begint eigenlijk bij iets dat ik zelf wou maken. Maar dat had ik zoals zo vaak fout ingeschat. Ik dacht op drie avonden drie menina's te maken, voor de juffen. En deze te vullen met ontspanningsdingen: een zakje thee, een voetcreme, een tijdschrift, enz...
Maar na de tweede avond had ik enkel de stoffen gekozen, gewassen en al eentje geknipt. Dus dat plan ging niet door.
Toen kwam net deze blogpost te voorschijn in mijn reader. Ik had al veel van Tiene haar hangers bewonderd, maar deze keer kwam ze als de reddende engel. Opeens wist ik wat ik de juffen kon geven als alternatief voor de prachtige menina's.
De kindjes maakten (met weinig inspiratie) een tekening en dicteerde nadien een briefje (met veel inspiratie), dit vouwde ik tot een envelopje en hop, het ideale cadeautje was geboren.
Nochtans genoeg dingen om over te schrijven: ik kreeg een cadeautje, ik won een cadeautje en ik maakte veel cadeautjes.
En toch blijft het hier stil: het schrijven gaat mij niet zo goed af, ik vind de juiste toon niet. Ik wil humor, stijl en vlotte leesbaarheid, maar ik eindig steeds halverwege mijn berichten om ze dan in de prullenmand te smijten.
Ik heb al overwogen om gewoon te gaan flickeren of van picasa te doen, maar ook daar ga ik mijn ding niet vinden, denk ik. Foto's nemen, draait vaak uit op een ramp: te licht, te donker, te saai,...
Ze lijden aan dezelfde ziekte als mijn schrijfsels.
Maar ik heb mij voorgenomen om deze week nog eens een poging te doen, want zo langer ik niet schrijf, hoe groter de drempel wordt. Dus begin ik vanavond rustig en eenvoudig met het cadeautje dat ik kocht, om dan morgen te tonen wat ik won, te passeren bij wat ik maakte om dan te eindigen bij wat ik kreeg. Of zoiets.
Het gekochte dus. Dat begint eigenlijk bij iets dat ik zelf wou maken. Maar dat had ik zoals zo vaak fout ingeschat. Ik dacht op drie avonden drie menina's te maken, voor de juffen. En deze te vullen met ontspanningsdingen: een zakje thee, een voetcreme, een tijdschrift, enz...
Maar na de tweede avond had ik enkel de stoffen gekozen, gewassen en al eentje geknipt. Dus dat plan ging niet door.
Toen kwam net deze blogpost te voorschijn in mijn reader. Ik had al veel van Tiene haar hangers bewonderd, maar deze keer kwam ze als de reddende engel. Opeens wist ik wat ik de juffen kon geven als alternatief voor de prachtige menina's.
De kindjes maakten (met weinig inspiratie) een tekening en dicteerde nadien een briefje (met veel inspiratie), dit vouwde ik tot een envelopje en hop, het ideale cadeautje was geboren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
